--
घरको छेउमा ठूलै जङ्गल छ । बर्खे बिदा सुरु भयो । एक महिना पुरापूर छुट्टी छ । पहिला केही दिनहरु मामाघर बसेर फर्किसकेका छन् सखिहरु । आकाशले जीवन बिर्सिएको छैन - बादल वरपर बोलाएर किसानहरु लाई कथा सुनाउन लागेको छ ।
यहि बेला हो - वनमा जुकाहरु प्रसस्त लाग्छन् । जुकाहरु सबै सखी जस्तै लाग्छन् । वनभरी पुरै हरियो छ । चिलाउने उत्तिस धुर्सुल पैयु का बोटहरु हावा पानी सगँ संवाद गरिरहन्छन् ।
अझै भेटिन्छन् चिल्ला पिपिरीका सिर्कानाहरु । बाख्राहरु उर्लिदो खोलाको आडमा निगुरोँ र सिस्नाका मुन्टाहरु खोजिरहेका हुन्छन् । हातमा आफैँजत्रो छोटो प्लास्टिकको आकाश मुनि पिपिरीका बाजाहरु जुठो पारीरहेका हुन्छन् - केही बालबच्चाहरु , हामिहरु ।
आरु र बखडाका रुखमा चराले नदेखेका दुई चार वटा फलहरु बाकिँ हुन्छन् । काब्रोले काँचुली फेरिसक्यो । काब्रोलाई पिसेर नुन खोर्सानीसंग र हरिया आँप कुटेर थेबे बनाएर दात कुडिन्जेल कति खाइयो खाइयो । लाहुरी भैसीको गोठ हिलो हुन्छ - एकभारी घाँस दाजुले ल्याउँछ, एक भारी स्याउला मैलेँ ल्याउँछु ।
एक भारी घाँस स्याउला बोकेको थकान मेट्न च्याख्ला र स्कुसका मुन्टाहरु अकबरे खोर्सानीसंग खाएपछी, गाउँका सखिहरु संग बाख्रा वनमा लैजाने सल्लाह हुन्छ । अग्ला सल्लाका रुखहरु, बाङ्गा बाङ्गा चिलाउनेका रुखहरु र वर पीपलका फिजारिएका रुखहरुले हरियो वन नै धन हो भन्ने भान गराउछन् ।
दुबोको चौर - भर्खरै परेको पानीले लपक्कै भिजेको देखिन्छ । सुर्यको मसिना मसिना किरणहरु दुबोको पानीमा टलल टल्किदाको मनोरञ्जनले छुट्टै स्वर्गको आनन्द झल्काँउछ ।
म सबेरै उठ्दा नउठ्दै छानामाथि को आकाशमा काफल पाक्यो, भन्ने चरो कराइसक्यो । जुरेली, सारौँ भगेरा र बेहुली चराहरुको आवाजको मिश्रणले अम्बर गुरुङको संगित जस्तै कालजयी संगित बनाइरहन्छन् ।
वस्तुबाख्रा लिएर गएको गोठालो टोली काफलको वनमा पुगेपछि अर्कै आनन्दताको महसुस हुन्छ । दाँत कुँडिने गरि काफल खाएपछी वस्तुबाख्राको खोजी हुन्थ्यो । कुनै अप्ठ्यारो भिरमा पुगेर अड्किएका हुन्थें - कति हराउँथे कतिले अर्काको बाली खान्थेँ ।
वस्तुबाख्राले अर्काको बाली खान्थे, हामीले गाली खान्थ्यौँ। वर्षे विदा सकिन लागेपछी स्कुलका आकाशे रङको सर्ट र निलो रङको पाइन्ट धुनुपर्छ । न कुनै गृहकार्य न कुनै तनाव ।
त्यतिखेर कसैसंग कुनै प्रतिस्पर्धा हुदैन् , कुनै पश्चाताप हुदैन् , कुनै मोह कुनै डर कुनै लक्ष्य हुदैन् । यतिखेर प्रतिस्पर्धा छ पश्चाताप छ मोह डर र लक्ष्य छन् ।
लाग्छ जिन्दगीले निकै छलकपट सिक्नै बाकिँ छ । समयले सिकाउनै बाकिँ छ । यार अब नआउ कोहि - यो पुरापूर दुनियाँ मतलबी छ, स्वार्थी छ !
- Gopi
No comments:
Post a Comment